Ik werk met mensen die blijven vastlopen in hun leven, door hun complexe trauma.

Ze voelen dat er meer voor hen is, alleen lukt het maar niet om echt iets op te bouwen.

Het leven dat wél bij hen past blijft buiten bereik.

In plaats daarvan zijn ze een groot deel van hun dag bezig met het managen van de onvoorspelbare klachten die horen bij complex trauma.

​

Het te snel overspoeld raken.

Angstig zijn. Altijd onrust.

Slecht slapen. Geen richting vinden.

Weinig diepgaande aansluiting vinden.

Niet 'normaal' mee kunnen doen.

​

De meeste mensen gaan op dat moment harder aan zichzelf werken.

Meer therapie, meer diagnoses, meer zelfhulpboeken.

Nog meer helen.

​

Maar daar zit de weg naar geluk niet.

​

Die weg sla je in als je vertraagt.

Anders voelen.

Anders kiezen.

​

Waardoor je stap voor stap minder vanuit je trauma, en meer vanuit je geluk leeft.